با نهايت تاسف و تأثر درگذشت سرکار خانم قمر رضایی را به اطلاع ميرساند. با غم و اندوهي فراوان يادشان را گرامي ميداريم و به خانواده آن مرحوم ( مجیدوعظیم وسعیدودختران )تسليت عرض نموده و از ايزد منان براي آن مرحوم علو درجات و براي بازماندگان صبر و شكيبايي آرزومنديم.
محسن معمولی(حاج رضوان)
تیرماه ۹۲
این مطلب اختصاصی وبلاگ روستای فشندک طالقان است در صورت درج مطلب درسایت دیگر منبع را ذکر کنید.
این مطلب اختصاصی وبلاگ روستای فشندک طالقان است در صورت درج مطلب درسایت دیگر منبع را ذکر کنید.
ممنونم از توجه شما به مطالب وبلاگ روستای فشندک
پیام زیبای شما از کشور قزاقستان به دست من رسید.خیلی خوشحالم که شما تو یک کشور غریبه قلبتون به عشق فشندک میتپه
آقا فیروز انشاا.. هر جا که هستید موفق و پایدار باشید.
یا علی
حاج رضوان
۲۸/۴/۱۳۹۲ مشهد مقدس
همشهریهای عزیز
سریال «ستایش» به کارگردانی سعید سلطانی و فیلمبرداری همشهری عزیزمان استاد ناصر محمد کلایه از هفدهم تیر ماه هر شب از شبکه آیفیلم به روی آنتن میرود.
سریال «ستایش» که دو سال قبل از شبکه سه سیما به روی آنتن رفت، اکنون قرار است از هفدهم ماه جاری هر شب ساعت 22 و 30 دقیقه از شبکه آیفیلم پخش شود.
نرگس محمدی، مهدی پاکدل، داریوش ارجمند، سیما تیرانداز، مهدی سلوکی، زهرا سعیدی، محمود عزیزی و ... از جمله بازیگران این سریال هستند.
داستان این مجموعه 47 قسمتی درباره دو پدر به نامهای حشمت فردوس و محمود نادری است که تمام امیدشان را به آینده پسرانشان بستهاند تا شاید آرزوهای دیرینهشان به بار بنشیند.
سری دوم مجموعه «ستایش» نیز به کارگردانی سعید سلطانی ساخته میشود.
این مطلب اختصاصی وبلاگ روستای فشندک طالقان است در صورت درج مطلب درسایت دیگر منبع را ذکر کنید.
با نهايت تاسف و تأثر درگذشت سرکار حاجیه حوری جهان میثاقی (همسر آقای فتح الله زرعکانی ) را به اطلاع ميرساند. با غم و اندوهي فراوان يادشان را گرامي ميداريم و به خانواده آن مرحوم تسليت عرض نموده و از ايزد منان براي آن مرحوم علو درجات و براي بازماندگان صبر و شكيبايي آرزومنديم.
محسن معمولی(حاج رضوان)
۲۵ فروردین ۹۲
این مطلب اختصاصی وبلاگ روستای فشندک طالقان است در صورت درج مطلب درسایت دیگر منبع را ذکر کنید.
سلام علیکم
امروز با خبر شدیم سعید معمولی جانباز شیمیایی سرافراز روستای فشندک طالقان به علت شکستگی کمر در بیمارستان بستری است.
سعید معمولی یکی از جانبازان روستای فشندک متولد سال ۱۳۴۴ در تهران و فرزند سوم قاسم معمولی است.
باشروع جنگ تحمیلی عشق اوبه جبهه رفتن وجنگ نمایان شد .
اوبارها در هنگام خاکریز زدن مجروح شد ولی دوباره به جبهه برگشت که سر انجام در یکی از عملیات ها شیمیایی شد.
سعید در ۸ سال دفاع مقدس حضور فعالی در جبهه ها داشت.
حال از تمامی فشندکی های عزیز تقاضا داریم جهت بهبودی حال سعید معمولی دعا بکنند.
متن پیام استاد ناصر محمود کلایه
سلام و تشکر از زحمات شما
در خصوص طراحی سایت در بخش گالری عکس فشندک خواهشمند است ترتیبی بدهید همانند بسیاری از سایت های دیگر با قرار گرفتن نشانگر موس روی هر عکس تصویر ثابت مانده و به عکس بعدی نرود. اکثر عکسها بسیار قدیمی بوده و نیاز به دقت زیاد دارد که با طراحی فعلی امکان ثابت نگه داشتن عکسها میسر نمی با
سلام علیکم و رحمته ا..
استاد انشاا.. که همیشه موفق و پاینده باشید.
سایت جدید فشندک در دست ساخت است که دارای بخشهای مختلفی از جمله گالری عکس روستای فشندک می باشد که به زودی رونمایی میشود.
این قالب کنونی حدود ۴ ماه است که راه اندازی شده و باعث این شده که علاقه مندان به روستای فشندک هر روز به این وبلاگ سری بزنند به طوری که آمار بازدید از وبلاگ روستای فشندک بسیار بالا رفته است.
از اینکه باری ما پیام گذاشتید بسیار سپاسگذارم.
انشاا.. که حال تمامی همشهریهای عزیزم خوب باشه.من این رو می دونم تمام اون کسانی که فشندکی هستند هرروز قلبشون برای فشندک میتپه.فشندک عشقه همه ماست.ما با فشندک زندگی می کنیم و به فشندکی بودن خودمون هر جا که هستیم می بالیم و افتخار می کنیم.عزیزان من الان 4 سال هست که این وبلاگ رو درست کرده ام.قالب قبلی وبلاگ مشکی بود که بخاطر نظرات شما عزیزان تغییرش دادم.من میخوام این وبلاگ را به یه سایت تغییر بدم و یک قالب بی نظیر برای اون طراحی کنم.
از کسانی که تو فشندک زندگی می کنند خواهش میکنم آخرین اخبار فشندک رو برای من ایمیل کنند یا به هم زنگ بزنند و خبر بدند.
این وبلاگ میتونه اولین،بزرگ ترین و بهترین پایگاه خبری فشندک باشه.
اگر عکسی دارین از فشندک برای ما بفرستید.اگر خاطراتی دارین یا اگر اطلاعاتی از بزرگان فشندک هم دارین خیلی جامع و خوب به ما بدهید.
بیایید من رو تو بهتر کردن این وبلاگ کمک کنید.
من هر روز ایمیل ام رو چک میکنم . m_mamooli@yahoo.com
یا علی
حاج رضوان
این مطلب اختصاصی وبلاگ روستای فشندک طالقان است در صورت درج مطلب درسایت دیگر منبع را ذکر کنید.
سلام علیکم
اگر در مورد عکس زیر اطلاعاتی دارید ما را راهنمایی کنید. ظاهرا عروسی یکی از فشندکی های عزیز است.در قسمت نظرات منتظر شما فشندکی های عزیز هستم.
این مطلب اختصاصی وبلاگ روستای فشندک طالقان است در صورت درج مطلب درسایت دیگر منبع را ذکر کنید.
عبدالله و عیسی امیدوار با موتورسیکلت و خودروی سیتروئنشان به همه جای دنیا سفر کردهاند
6 ماه، 6 ماه با قبایل وحشی آمازون و آفریقا زندگی کردهاند؛ کنار اسکیموها در شمالیترین نقطه قطب شمال سورتمهسواری و ماهیگیری کردهاند؛
فیلمهای مستندشان اولین فیلمهای مستند از زندگی آدمخوارها و اسکیموهاست و با همه اینها عیسی امیدوار خودش را جهانگرد نمیداند؛ او معتقد است همه این سختیها را تنها و تنها برای یک هدف معین متحمل شده است؛ برای ارضای یک کنجکاوی؛ تحقیق و پژوهش روی گونههای مختلف آدمیزاد تا سر در بیاورد این موجودات دو پا از کجا آمدهاند و به کجا قرار است بروند!
خاطرات سالیان سال سفر را نمیتوان در 4 صفحه تعریف کرد. عیسی امیدوار هم نگران همین است؛ اینکه مجبور باشد حرفهایش را درز بگیرد و چیزهای مهمی که یک عمر صرف به دست آوردنشان کرده است، ناگفته بماند.
با همه این نگرانیها، وقتی شروع به صحبت میکند، زمان و مکان را به دست فراموشی میسپاری؛ ناخودآگاه خود را سوار کلکی میبینی روی رودخانهای پرپیچ و خم میان جنگلهای آمازون؛ جایی که کروکودیلها داخل آب و مورچههای گوشتخوار روی خشکی چشم به راهت هستند و قرار است سر پیچ بعدی، در میان جمعی از وحشیهای آمازون پیاده شوی.
5 قاره با موتورسیکلت
«موتورسیکلت را انتخاب کردیم که بتوانیم راحت در کوره راهها و مناطق جنگلی رفت و آمد کنیم؛ موتور را راحت میشد سوار کشتی کرد؛ بیآنکه هزینه زیادی برای جابهجاییاش پرداخت کنیم و با وانت بهراحتی جابهجا میشد؛
این شد که با 2موتورسیکلت سفرمان را به سمت مشرقزمین آغاز کردیم و درمورد فرهنگ مردم هندوستان، افغانستان، مالزی و... تحقیقات بیشماری انجام دادیم، بعد راهی استرالیا شدیم؛ حدود یک سال آنجا بودیم.
در میان ابوروجینیها که از قدیمیترین بومیان ساکن استرالیا بودند ماهها زندگی کردیم و اولین فیلم مستندمان را آنجا از زندگی آنها تهیه کردیم. بعد دوباره به آسیا برگشتیم و رفتیم ژاپن؛ 2 ماه آنجا بودیم و بعد رفتیم به سمت آمریکا».
برادران امیدوار وارد آلاسکا شدند و از آنجا به قطب شمال رفتند و مدتی با اسکیموها زندگی کردند؛ «به شمالیترین نقطه قطب شمال رفتیم و آنجا با اسکیموها زندگی کردیم؛ جایی که دمای هوا 65 درجه زیر صفر بود. آن اسکیموها حالا دیگر نیستند؛ همهشان شهری شدهاند. دولت کانادا مدتی در نقاط پایینتر خانههای چوبی زیبایی برایشان ساخت، آنها هم آمدند مدتی در آن زندگی کردند اما دوباره به خانههایشان برگشتند.
وقتی قدم به قطب شمال گذاشتیم، خیلیهایشان تا به حال سفیدپوست ندیده بودند و از وجود دنیای خارج از قطب باخبر نبودند؛ دنیایی که در آن از برف و یخ خبری نیست و مردم تلویزیون تماشا میکنند. بعد رفتیم آمریکای مرکزی؛ میخواستیم راجع به قبایل بدوی ساکن در آمریکای مرکزی تحقیق کنیم، میان سرخپوستان آمریکا برویم و به یک سؤال اساسی پاسخ دهیم؛ سؤالی مربوط به پیدایش نخستین انسانها در آمریکا؛ اینکه نخستین انسانها ـ یعنی همان بومیان آمریکایی، نه سفیدپوستان ـ چگونه به آمریکا آمدهاند.
برای کشف پاسخ این سؤال، 3 سال قاره آمریکا را زیرپا گذاشتیم و با بومیان منطقه زندگی کردیم؛ با آداب و رسوم آنها، افسانههایشان، نشانههای بهجامانده از تمدن گذشتهشان و... آشنا شدیم و به این نتیجه رسیدیم که در عصر دوم یخبندان زمین، گروههایی از مغولستان به سیبری آمدهاند و کمکم راهشان را به سمت آمریکا پیدا کردهاند، یعنی حدود 25 هزار سال قبل. اینطور که مطالعات نشان میدهد در 24 هزار سال قبل در قاره آمریکا هیچ انسانی زندگی نمیکرده و این خیلی جالب است که بدانیم اولین انسانهای آمریکا کی و چرا پا به این قاره گذاشتهاند».
13 روز روی رودخانه
«وقتی آمریکای شمالی را زیر پا گذاشتیم، به آمریکای جنوبی و مرکزی رسیدیم. مدتی در بوگوتا ـ پایتخت کلمبیا ـ زندگی کردیم.
یک ماه و نیم مهمان دانشگاه بوگوتا بودیم؛ در آنجا مطالعه کردیم، وسایل و تجهیزات مورد نیاز برای سفر و زندگی میان قبایل را فراهم کردیم و بعد از طرف دانشگاه برایمان دیداری با رئیسجمهور وقت کلمبیا ترتیب دادند.
رئیسجمهور ما را پذیرفت و به ما بسیار احترام گذاشت؛ ما هم یک جلد مصور زیبا از رباعیات حکیم عمر خیام را که به 4 زبان نوشته شده بود، به او هدیه دادیم. از دیدن کتاب خیام بسیار خوشحال شد و با هیجان گفت من خیلی خیام را دوست دارم.
بعد به ما گفت برادران امیدوار از من چه میخواهید؟ ما هم که منتظر چنین فرصتی بودیم، از او خواهش کردیم دستور بدهد نیروی هوایی ارتش کلمبیا به ما یک پرواز بدهد به مقصد میتوکه یک دهکده ماهیگیری بود.
اهالی «میتو» به خاطر عبور و مرور سفیدپوستان به منطقه، تقریبا به روز بودند و زبان اسپانیولی میدانستند.
آقای رئیسجمهور همانجا گوشی تلفن را برداشت و به نیروی هوایی دستور داد برای ما پروازی به مقصد میتو ترتیب دهند؛ این شد که بعد از دیدار با رئیسجمهور با 500 کیلو وسیله که برای جنگلهای آمازون تدارک دیده بودیم، مقداری هدیه برای مردم بدوی آمازون و یک موتور قایق ـ که قرار بود قایق ما را در رودخانه آمازون جلو براند ـ سوار یک هواپیمای یک موتوره شدیم و به دهکده ماهیگیری رفتیم.
یکی دو هفته آنجا بودیم و با محلیها در مورد سفرمان صحبت کردیم؛ همگی سعی در منصرف کردن ما داشتند و میگفتند مسیری که میرویم، حیوانات بسیار خطرناکی دارد اما از آن خطرناکتر آدمهای بین راه هستند؛ همانهایی که قرار بود در میان آنها زندگی کنیم و برایشان پارچههای رنگی و عروسک و بادکنک کادو ببریم.
هیأتهای کاتولیک هم در میتو بودند؛ آنها هم میگفتند به این سفر نروید اما ما گفتیم میرویم و برای شما هم اطلاعات میآوریم. قبل از ما هیچ کسی به دل جنگلهای آمازون قدم نگذاشته بود یا اگر رفته بود، به نقاط محدودی رفته بود. کاتولیکها از حرف من استقبال کردند و 2 نفر را برای همراهی ما فرستادند. یک قایق که از بدنه درخت ساخته شده بود از آنها خریدیم و موتوری را که همراه آورده بودیم پشت قایق بستیم و راه افتادیم.
13 روز روی یکی از شعبات رودخانه آمازون در حرکت بودیم؛ روزها قایقرانی میکردیم و شبها به ساحل میآمدیم و میخوابیدیم. رودخانه پر از ماهیهای گوشتخوار، تمساح و... بود. وضع خشکی از آب هم بدتر بود؛ جنگلهای آمازون پر بود از مار و حیوانات وحشی. کوچکترین حیوانش مورچههای گوشتخواری بودند که دستهجمعی حمله میکردند. در دل جنگلهای آمازون به اولین قبایل بدوی برخوردیم؛ مردمان بسیار بدوی که هیچ لباسی به تن نداشتند.
اولین قبیلهای که دیدم یاگواها بودند. برای باز کردن باب دوستی با آنها، گوشت شکار و پارچههای رنگی بهشان دادیم؛ البته اعتماد کردن به آنها کار بسیار دشواری بود اما میتوانستیم با آنها دوست شویم. 6 ماه بین قبایل مختلف آمازون زندگی کردیم؛ بین افرادی که عادت به تلافی و آدمکشی داشتند. از زندگیشان فیلم و عکس گرفتیم و در مورد فرهنگ و رسومشان تحقیق کردیم.
در این مدت، اتفاقات جالب بسیاری برایمان رخ داد؛ مثلا به آنها پارچههای رنگی کادو دادیم و ازشان خواستیم موقع عکس گرفتن خودشان را بپوشانند ولی آنها ضرورت پوشیدن لباس را نمیفهمیدند و میگفتند بدن ما ایرادی ندارد که آن را بپوشانیم. سرانجام دیدیم پارچهها را به در و دیوار خانههایشان زدهاند.
وقتی از دل جنگلها بیرون آمدیم و به شهر بازگشتیم، تمدن شهر بیشتر برایمان خودنمایی میکرد؛ زندگی در شهر بسیار به روز بود؛ مردم لباسهای آخرین مد به تن داشتند؛ آنها از ما و ماجراهایی که تعریف میکردیم، استقبال میکردند.
دیدار ما از آمازون برایشان بسیار جذاب و جالب بود. از مجلات، رادیو و تلویزیون برای مصاحبه با ما میآمدند و برایمان سخنرانی در دانشگاههای معتبر ترتیب میدادند؛ درست مثل 100 سال قبل که سیاحان انگلیسی و فرانسوی به دیدن جاهای ناشناخته ایران آمده بودند».
به پاس موفقیت در آمریکا
برادران امیدوار بعد از 7 سال گشت و گذار و مطالعه روی قبایل بدوی آمازون، به فرانسه رفتند و در آنجا از طرف کمپانی سیتروئن یک ماشین سیتروئن کادو گرفتند و بعد برای تجدید دیدار به ایران بازگشتند؛ «پس از 7 سال آمدیم ایران و 3 ماه بعد تصمیم گرفتیم به شکرانه موفقیتهایی که در قاره آمریکا کسب کرده بودیم، به زیارت خانه خدا برویم.
این بار با تجهیزات کاملتر عازم خانه خدا شدیم؛ از طریق جنوب ایران به کویت رفتیم و از آنجا وارد عربستان سعودی شدیم.
یکی دو هفته در شهر ریاض بودیم و در دانشگاه الریاض برای دانشجویان سخنرانی کردیم که خیلی مورد توجه واقع شد. رئیس دانشگاه ـ که یک استاد مصری بود ـ ما را به سلطان عربستان معرفی کرد. به ملاقات او رفتیم و در مورد سفرمان برایش گفتیم. او معتقد بود ما در بیابانها گم میشویم. گفت بگذارید شما را با هواپیما به مکه بفرستیم ولی ما گفتیم شما برایمان دعا کنید، ما میخواهیم با پای خودمان از صحرا بگذریم و به مکه برسیم.
گفت که من دعا میکنم و به ژاندارمهای راه هم میسپارم که هوایتان را داشته باشند؛ این شد که با سیتروئنمان عازم صحرای ربعالخالی شدیم. تا چشم کار میکرد ماسه بود و ماسه. مدتی که در صحرا رفتیم، توفان شن درگرفت؛ توفانی که ماشینمان را زیر ماسه مدفون کرد و باعث شد 7 روز در دل بیابانها گم شویم.
شرایط خیلی بدی بود؛ آبمان تمام شده بود، غذای کافی نداشتیم و کمکم داشتیم از زندگی قطع امید میکردیم که تعدادی از اعراب بدوی ما را پیدا کردند. با کمک شترهایشان ماشین را از زیر ماسهها بیرون کشیدند و ما را تا واحه بردند.
آنجا به ما بنزین دادند و با یک راهنما به سمت مکه به راه افتادیم. در مکه میهمان شهردار مکه بودیم و توانستیم فیلم مستندی از خانه خدا بسازیم که اولین فیلمی بود که از خانه خدا تهیه میشد. بعد از زیارت خانه خدا به جده رفتیم و از طریق دریای سرخ وارد آفریقا شدیم».
شکار به خاطر دوستی!
برادران امیدوار در ساحل سودان پیاده شده و از آنجا عازم جنوب سودان شدند؛ جایی که اینکاها در آن زندگی میکردند؛ «از شکار خوشم نمیآید. کشتن حیوانات کار لذتبخشی نیست اما در جنوب سودان به ناچار 2 فیل شکار کردیم تا گوشت آن را به اینکاها پیشکش کنیم.
اینکاها کاملا برهنه بوده و اصلا پارچه ندیده بودند. پارچههای رنگیای که بهشان دادیم، برایشان بسیار جالب بود؛ البته آنها از الیاف درختان برای خودشان چیزهایی میبافتند».
سفر برادران امیدوار اینجا به پایان نمیرسد اما فضا برای تعریفکردن قصه زندگی کسانی مثل آنها کم است. برادران امیدوار کتاب سفرنامهشان را منتشر کردهاند که برای آنها که میخواهند بقیه ماجرا را بدانند ،خواندناش خالی از لطف نیست.
آخرین مرحله سفر برادران امیدوار سفر به قطب جنوب بود. آنها در معیت یک هیأت علمی کشور شیلی عازم قطب جنوب شدند و به مدت 2 ماه به بررسی و سفر در این قاره منجمد پرداختند.
کره زمین در سعدآباد
حاصل سالها سفر کردن و پژوهش برادران امیدوار درباره قبیلهها و نژادهای گوناگون بشری هماکنون در مجموعه تاریخی کاخ سعدآباد به نمایش درآمده است.
برادران امیدوار و موتورسیکلتشان در قاره آمریکا.
برادران امیدوار برای برقراری دوستی با افراد قبیلهها به آنها عروسک و بادکنک هدیه میدادند. عکسی که میبینید مربوط به کودکان قبیله یاگواست که در جنگلهای آمازون زندگی میکنند.
این هم یک بازی خطرناک؛ کودک را حدود 5 متر به بالا پرتاب میکنند و در زمان فرود فقط چند سانتیمتر پیش از آنکه بدنش به چاقو برخورد کند، چاقو را افقی میکنند و آنگاه کودک میان بازوان بازیگر جای میگیرد.
بمبئی. بعد از اینکه آتش گداخته به طول 5 متر مهیا شد، مردان و بچهها به ترتیب با پای برهنه از روی آتش عبور میکنند.
صحرای ربعالخالی. برادران راه گمکرده امیدوار، زیر سایه خودروی سیتروئنشان آخرین قطرات آب را مینوشند.
این هم عیسی؛ کنار اسکیموها در قطب شمال
این هم عکس برادران امیدوار است روی رودخانهای که از جنگلهای آمازون میگذرد. برادران امیدوار برای رفتن میان قبایل مختلف، 6 ماه روی این رودخانه قایق راندهاند.
این هم برادران امیدوار در کنار صحرانشینان بدوی عرب؛ کسانی که جانشان را در بیابان ربعالخالی نجات دادند.
سیتروئن برادران امیدوار
در جستوجوی خورشید
«یکی از هدفهایی که از زندگی در میان اینکاها داشتیم، این بود که بدانیم چه چیزی آنها را وادار کرده برای زندگی به ارتفاعات کوههای آند بروند.
10 هزار سال قبل کوههای آند در دوره یخبندان زمین، قابل سکونت نبود و هزاران سال طول کشید تا یخبندان این زمینها آب شود. چه چیز آنها را مجبور کرده که سرزمینهای خوش آب و هوای پای کوه را بگذارند و به ارتفاعات صعبالعبور بروند؟»
به اعتقاد امیدوار، اینکاها از بافرهنگترین قبایل آمریکای جنوبی هستند؛ «آنها مردمان اهل فکری بودهاند و در جنگلهای آمازون زندگی میکردند، به نیروی ستارگان و بهخصوص خورشید علاقه فراوانی داشتند و این گوی نورانی همیشه آنها را به سوی خود فرا میخوانده است.
یکی از بزرگترین دغدغههای آنها در طول تاریخ، خانه خورشید بوده؛ جایی که خورشید ذره ذره در آن فرورفته و ناپدید میشود. اینکاها متوجه شدند که خورشید پشت کوههای آند مینشیند و همین باعث شد تصور کنند خانه خورشید بر بالای این ارتفاعات است؛ بنابراین در طول زمان
آرام آرام به سمت آن حرکت کردند؛ یعنی به سمت ارتفاعات آند رفتند. وقتی اینکاها بالاخره به ارتفاعات آند رسیدند، فهمیدند که خورشید از جایی دورتر عبور میکند؛ آن سوی اقیانوس.
آنها بالای کوه آند معابد بسیاری برای خورشید ساختند و کمکم از طرف دیگر کوه به قصد رسیدن به خانه خورشید سرازیر شدند؛ آنقدر پیش رفتند تا به ساحل اقیانوس رسیدند و آنجا ماندند و شهرهایی بنا کردند. بعد از تدبر در اقیانوس فهمیدند در اقیانوس کبیر جریان آب از قطب جنوب شروع میشود، به سواحل جنوبی شیلی و پرو رفته از آنجا به غرب و جنوب غربی جزایر بلوتری میرود و بالاخره به سرزمین اینکاها برمیگردد؛
برای همین هم به قصد رسیدن به خانه خورشید قایق ساختند و آن را به اقیانوس انداختند. آنها بعد از سفر با قایق از سرزمینی که خورشید در آن غروب کرد ـ یعنی استرالیا ـ سر در آوردند و فکر کردند آنجا همان خانه خورشید است. جالب است بدانید که بعضی بومیهای استرالیا از آمریکای جنوبی به آنجا آمدهاند».
همه از خطر میپرسند!
«مردم تا مرا میبینند، از خطرات راه میپرسند؛ اینکه مثلا آقای امیدوار چطوری تا به حال آدمخوارها شما را نخوردهاند؟ آقای امیدوار کروکودیلها ترسناک نبودند؟ نمیترسیدید بومیان آفریقا شما را اسیر کنند و... . هیچکدام آنها از دستاوردهای ما نمیپرسند؛
اینکه چرا چنین خطراتی را به جان خریدهایم. اینکه کسی صرفا برای ماجراجویی، جان خودش را به خطر بیندازد و جایی برود که هیچ آدمی تا به حال آنجا نرفته، کار منطقیای نیست. هیچکس نمیپرسد چرا ماهها بین آدمخوارها زندگی کردهاید، یا این همه راه رفتید آفریقا یا قطب شمال. همه ظاهر قضیه را میبینند؛ نکات هیجانانگیز ماجرا را».
سال 1333 ـ زمانی که برادران امیدوار مسافرتشان را آغاز کردند ـ هنوز تکنولوژی به نقاط دورافتاده جهان راه نیافته بود و دنیا جاهایی داشت که پای هیچ بنیبشری به آن باز نشده بود. هنر برادران امیدوار هم همین بود؛ تهیه فیلم مستند از جاهایی که مردم فکر نمیکردند وجود خارجی داشته باشد.
قطرهای از دریا
عیسی امیدوار دوست دارد طرح کوچکی از کره زمین را در مجموعه سعدآباد ایجاد کند؛ «دلم میخواهد قبایل و تمدنهای گوناگون را بازسازی کنم، از مجسمهها و نمادها برای بهتر نشاندادن آداب و رسوم و طرز زندگی استفاده کنم.
خوب میشود اگر چنین فضایی در اختیارم بگذارند. فضای موزه در حال حاضر محدود است. البته قرار است از هفته آینده دکوراسیون موزه عوض شده و موزه بازسازی شود.
با همه این حرفها، مقدار زیادی از عکسها و وسایل در انباری خانه خودم و برادرم در شیلی است؛ وسایلی که به دلیل کمبود فضا، فرصت به نمایش درآمدن پیدا نکردهاند».
برادرم؛ بهترین دوستم
برادران امیدوار همه جا با هم شناخته شدهاند؛ عیسی و عبدالله 2 برادر جسور و ماجراجو؛ 2 پژوهشگر ایرانی. رابطه برادری وقتی اختلافی نباشد، بهترین رابطههاست؛ پیوندی که عیسی و عبدالله را بعد از سالیان سال ـ با وجود کیلومترها فاصله ـ به هم نزدیک نگهمیدارد؛ «برادرم عبدالله، بهترین دوستم بود. همیشه با هم بودیم چون یک هدف مشترک داشتیم؛ ت
حقیق روی نژادهای مختلف بشری. عبدالله حالا ساکن شیلی است. در آمریکایجنوبی بسیار سرشناس است و در نمایشگاههای مختلف شرکت میکند. مردم آمریکا و اروپا با کارهای ما از طریق عبدالله آشنا هستند».
این مطلب اختصاصی وبلاگ روستای فشندک طالقان است در صورت درج مطلب درسایت دیگر منبع را ذکر کنید.
یادم باشد که زیبایی های کوچک را دوست بدارم حتی اگر در میان زشتی های بزرگ باشند
یادم باشد که دیگران را دوست بدارم آن گونه که هستند ، نه آن گونه که می خواهم باشند
یادم باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگرم
که من اگر خود با خویشتن آشتی نکنم هیچ شخصی نمی تواند مرا با خود آشتی دهد
یادم باشد که خودم با خودم مهربان باشم
چرا که شخصی که با خود مهربان نیست نمی تواند با دیگران مهربان باشد
.
.
عمری با حسرت و انده زیستن نه برای خود فایده ای دارد و نه برای دیگران
باید اوج گرفت تا بتوانیم آن چه را که آموخته ایم با دیگران نیز قسمت کنیم
.
لحظات از آن توست؛ آبی، سبز، سرخ، سیاه، سفید،... رنگهایی را که بایسته است بر آنها بزن
روزهایت رنگارنگ
.
سال نو بر تمامی همراهان وبلاگ روستای فشندک طالقان و همچنین یاد آن عزیزانی که تا دیروز بودند ولی امروز اگر چه در بین ما نیستند ولی یادشان همیشه گرامی باد.
۱ فروردین ۱۳۹۲ محسن معمولی(حاج رضوان)
این مطلب اختصاصی وبلاگ روستای فشندک طالقان است در صورت درج مطلب درسایت دیگر منبع را ذکر کنید.
سلام علیکم.یه تشکر دارم از آقای فیروز محمود کلایه عزیز که از سان فرانسیسکو پیام فرستاند و گفتند فامیلی خسرو باریکانی نیست و زرعکانیه.ممنون
کسی نیست که تو فشندک قیمه های اون رو نخورده باشه
خسرو زرعکانی یا همون خسرو آشپز یک نعمت برای فشندک محسوب میشه
خسرو کسی هست که با غذاهای خوبش خاطرات زیادی رو برای فشندکی ها تداعی می کنه
یادم هست مراسم چهلم پدر بزرگم محمد قاسم معمولی بود.ما به فشندک رفته بودیم و مشغول تدارک مراسم بودیم.شب قبل از مراسم تا صبح به همراه خسرو مرغ یرخ میکردیم.با این که زیاد کار نمیکردیم بریده بودیم اما خسرو پرتلاش و خسته گی ناپذیر یک تنه کار میکرد. شب ما رفتیم خوابیدیم صبح که آمدیم دیدم اون بنده خدا هنوز بیداره و داره کار میکنه.
راستی یک چیز که برام جالب بود این بود که صبح روز چهلم خسرو برامون رو در یکی از قابلامه ها حدود یک شونه تخم مرغ سرخ کرد که خیلی خیلی خوشمزه بود و چسبید اطرافیان میگفتند ظاهرا این رسم که صبح مراسم ها تخم مرغ سرخ میکنند.
تو فشندک شب اولی که یک نفر فوت میکنه خسرو عدس پلو میذاره که به قول معروف Number One
بعضی وقت ها که زحمات خسرو رو میبینم پیش خودم فکر میکنم که اگر این بنده خدا نبود فشندکی ها برای گردوندن مراسمشون چقدر به زحمت می افتادند.
همشهری های عزیز باید قدر آدمهایی مثل خسرو باریکانی رو بدونند.
در آخر یک پیشنهاد برای خسرو عزیز دارم این که یک کم روغن کمتر بریز تو غذاها تا افراد پا به سن گذاشته با خوردن غذاهای تو که با تمام وجودشون دوست دارند مشکلی براشون پیش نیاد.
در پایان برای خسرو عزیزآرزوی موفقیت میکنم.
محسن معمولی(حاج رضوان)
تیرماه ۹۲
این مطلب اختصاصی وبلاگ روستای فشندک طالقان است در صورت درج مطلب درسایت دیگر منبع را ذکر کنید.